القول و الكلام 1 - الكلام بين خلّتي سوء : هما الإكثار ، و الإقلال ، فالإكثار هذر ، و الإقلال عيّ و حصر 1854 . 2 - الإكثار يزلّ الحكيم ، و يملّ الحليم ، فلا تكثر فتضجر ، و لا تفرّط فتهن 2009 . 3 - الكلام في وثاقك ما لم تتكلّم به ، فإذا تكلّمت صرت في وثاقه 2062 . 4 - الكلام كالدّواء قليله ينفع ، و كثيره قاتل 2182 . 5 - أقلل الكلام ، تأمن الملام 2283 . 6 - أقلل كلامك ، تأمن ملاما 2337 . گفتار 1 - سخن گفتن ميان دو خوى بد است : كه آنها پر گوئى ، و كم گوئى است ، پس پر گوئى بيهوده گوئى است ، و كم گوئى عاجز بودن و درمانده شدن است . ( بلكه بايد گفتن روى ميزان باشد ) . 2 - پر گوئى حكيم را لرزانده ، و بردبار را ملول مى سازد ، پس بسيار مگو كه دلگير كنى ، و كوتاهى منما پس خوار شوى ( رعايت حد وسط لازم است ) . 3 - سخن در بند تست تا نگفته باشى آن را ، پس هر گاه كه به سخن در آمدى تو در بند آنى ( پس تا ممكن است نبايد سخن گفت كه از عهده آن بر آمدن بسى مشكل است ) . 4 - سخن همچون دواء است اندكش سودمند ، و بسيارش كشنده است . 5 - سخن را كم كن ، تا از سرزنش ايمن گردى . 6 - كم كن سخن خود را ، تا از سرزنش ايمن باشى .